Laatst deelde ik (een stukje van) Luna’s verhaal op Facebook. Een schat van een Beagle, een kleurrijk meisje, maar ook: een labhondje. Oftewel, een hond gebruikt voor het doen van dierproeven. Daar wil ik in deze blog wat dieper op in gaan.
Nasleep van dierproeven
Luna is de tweede laboratorium Beagle die via mijn werk op mijn pad is gekomen. Toen ik met haar in gesprek ging, wist ik nog niet dat zij voor dierproeven was gebruikt. Maar al tijdens het invoelen, kwam ik erachter dat er iets niet in de haak was met haar verleden. Zo voelde ik dat zij onzeker was over haar plek op aarde, dat anderen tegen haar wil in beslissingen voor haar namen, dat zij er niet toe deed en dat ze van hot naar her werd gesleept. Met als gevolg totale overgave: Luna gaf op en verloor de connectie met haarzelf, haar eigen behoeften en wensen, haar eigen wil.
Slik. Dat is een pittig begin van een consult. En veelzeggend voor de consequenties die dierproeven met zich meebrengen. Gelukkig hebben we tijdens het gesprek ook hele mooie en fijne dingen besproken en is Luna (ten tijde van het consult) alweer twee jaar veilig en wel in de liefdevolle handen van haar reddende engelen. Luna is dus nog een tweede leven gegund, waar ze met behulp van haar mensen nog wat fijns van kan maken. Maar helaas is zij een van de weinige proefdieren die ooit (levend) buiten de muren van het laboratorium terechtkomen.
Dierproeven in Nederland
In Nederland worden er zo’n 400 duizend tot een half miljoen dierproeven per jaar uitgevoerd. Op muizen en andere knaagdieren, maar dus ook op onder andere honden, katten, paarden, varkens, geiten, vissen, vogels en reptielen. En zoals op de website van Stichting Proefdiervrij te lezen is: “Hoewel de ene dierproef meer leed teweegbrengt dan de andere, gaan de meeste dierproeven gepaard met angst, stress en pijn.”
Nog zo’n pijnlijk feit: bijna 90% van deze proeven hebben een dodelijke afloop. “Sommige proefdieren overlijden tijdens een experiment, anderen worden naderhand gedood zodat wetenschappers hun lichaam verder kunnen onderzoeken.” En dan is er nog het zogenoemde fokoverschot; jaarlijks zo’n half miljoen dieren die speciaal voor proeven zijn gefokt, maar die worden gedood omdat ze om uiteenlopende redenen niet ‘bruikbaar’ zijn.
Noodzaak?
Dierproeven worden uitgevoerd voor wetenschappelijk onderzoek, veiligheidsonderzoek en in het onderwijs. En dat zijn belangrijke doelen, maar het gebruik van proefdieren is niet eens altijd even effectief. Zo blijkt dat maar liefst 90% (!!!) van de medicijnen ontwikkeld met behulp van dierproeven, niet werkzaam of veilig is bij mensen. Hoe frustrerend!
Een misplaatste opvatting is dan ook, dat dierproeven noodzakelijk zijn. Dat is niet het geval – er zijn inmiddels vele alternatieven. Zo zijn er onder andere organoids (mini-organen gemaakt van gekweekte cellen), orgaan-op-een-chip, 3D-printing en computermodellen die als vervanging van dierproeven kunnen worden ingezet.
Onderneem actie!
Veruit de meeste mensen die mijn website bezoeken, zijn dierenliefhebbers. En die zullen vast soortgelijke gevoelens, gedachten en emoties ervaren bij dit omstreden onderwerp als ik doe…
Gelukkig zijn er organisaties die hier actief mee bezig zijn. Stichting Proefdiervrij is in Nederland de meest bekende. Deze stichting zet zich al jaren in tegen proeven op dieren en heeft grote successen geboekt. Als je daar meer over wil weten, kijk dan eens op hun website. Een fijne, overzichtelijke site die op een toegankelijke manier veel informatie deelt over onder andere dierproeven en de verschillende alternatieven.
Zelf kan je ook een steentje bijdragen om dit onnodig dierenleed te stoppen. Dat kan op verschillende manieren; uiteraard door financiële ondersteuning aan stichtingen zoals hierboven genoemd, door het opzetten van acties, het verspreiden van bewustwording, maar ook op een op het eerste gezicht misschien wat controversiële manier…
Doneer jouw overleden huisdier
Wanneer jouw huisdier is overleden, moet je beslissen wat je met het lichaam doet. Cremeren (collectief of individueel) of begraven zijn veruit de meest gekozen opties. Maar wist je dat je het lichaam van jouw overleden dier ook kan doneren aan de wetenschap? Dankzij dit donorcodicil zijn er bijvoorbeeld geen proefdieren meer nodig voor het anatomisch onderwijs in de opleiding tot dierenarts en worden dierproeven m.b.t. dierenwelzijn ook steeds vaker overbodig. Dus met het doneren van jouw dier, red je dus één of zelfs meerdere proefdieren!
Ik begrijp dat dat een heftige emotie kan opwekken. Het lichaam van jouw geliefde dier overleveren aan de wetenschap… daar kan wat weerstand op zitten. Maar het is niet voor niets dat ik dit in deze blog wil benoemen.
Wat vindt jouw dier hiervan?
Want alhoewel wij als mensen behoorlijk wat waarde aan het stoffelijk overschot van onze huisdieren kunnen hechten, merk ik bij de dieren(zielen) zelf iets heel anders: bijna elk overleden dier dat ik vraag naar het ‘achtergebleven’ lichaam, hecht daar geen waarde meer aan.
Zij zien het lichaam als een tijdelijk vervoersmiddel, waar de ziel dankbaar en met liefde gebruik van heeft gemaakt tijdens het fysieke leven. Maar na het overlijden, wanneer de ziel het lichaam heeft losgelaten, zien zij het als een jas die zij hebben uitgetrokken, of als een auto waar de motor uit verwijderd is – in die zin ‘waardeloos’, dus.
Ik weet bijna zeker dat als ik een overleden dier vraag of hij/zij het goedvindt dat het lichaam wordt gebruikt voor de wetenschap om zo een nog levend dier te sparen, dat het dat een heel nuttig doel vindt en daarom ook volmondig ‘JA’ zal zeggen. Overigens een mooie vraag om ook te stellen aan nog levende huisdieren, waarvan het einde lijkt te naderen. Zeker het overwegen waard, wat mij betreft!
Lees er hier gerust wat meer over, mocht je een al wat ouder huisdier hebben.
Adopteer een ex-proefdier
Sommige proefdieren mogen het laboratorium inwisselen voor een huis. Net als Beagle Luna, waarmee deze blog begon. Het gaat dan niet alleen over honden, maar ook over muizen, ratten en katten. Het adopteren van een ex-proefdier is een zeer, zeer mooie daad waarmee je het leven van een dier op positieve manier compleet verandert.
Houd er wel rekening mee, dat het adopteren van een ex-proefdier verschillende consequenties met zich kan meebrengen – zeker als het honden en katten betreft. Denk aan dieren die niet zindelijk zijn, die uiteenlopende gedragsproblemen vertonen, die verlatingsangst hebben of vreemd reageren op nieuwe omgevingen, mensen en dieren. Ze dragen een spreekwoordelijk rugzakje – en dat is niet gek, gezien de pijn en het leed dat zij fysiek en emotioneel hebben moeten doorstaan.
Een adoptie van deze aard doe je dan ook alleen wanneer je bereid bent je volledig in te zetten voor de rehabilitatie en het welzijn van het geadopteerde dier en, mijns inziens, wanneer je ook bereid bent je eigen leven aan te passen waar nodig om dat te kunnen bewerkstelligen.
Alle beetjes helpen
Proeven op dieren vinden plaats achter gesloten deuren en veel mensen zijn zich dan ook niet bewust van deze barbaarse manier om het leven van (met name) mensen gezonder, veiliger of fijner te maken. Ik hoop met deze blog een stukje bewustwording te creëren en de lezer aan te zetten tot het ondernemen van actie. Groot of klein; alle beetjes helpen.
Dank aan de mensen achter organisaties zoals Stichting Proefdiervrij, die zich met ziel en zaligheid inzetten om dit dierenleed de wereld uit te helpen. Draag je ook een steentje bij? Kijk hier naar de diverse mogelijkheden waarop jij je nuttig kan maken voor de vele proefdieren die pijnlijk genoeg nooit een stem zullen krijgen.