Het was juni 2025 toen ik voor het eerst een e-mail van Veerle ontving. Een aanvraag voor een consult met haar overleden hond Sézé, zoals ik doorgaans ontvang van mijn klanten. Ik wist toen nog niet dat zij aan het begin stond van een bijzondere ontdekkingsreis, waarbij ik het geluk had om aan de zijlijn te mogen meekijken…
Veerle en Sézé: vier handen (pootjes) op één buik
Veerle’s leven staat in het teken van honden. Haar eigen honden, maar óók die van haar klanten. Ze trimt honden en samen met haar man doet zij aan verschillende hondensporten waaronder agility, en daarin gaan ze tot hoog (nationaal en internationaal) niveau.
Sézé was zoals Veerle omschreef haar droomhond. De derde sheltie waarmee zij sport bedreef. Energiek, sociaal, leergierig en met een enorme focus en enthousiasme. Ze vormden een dreamteam en zouden in het voorjaar van 2025 meedoen aan de selecties voor het EK en WK. Veerle en Sézé – inmiddels in de bloei van zijn leven in zijn vijfde levensjaar – waren er klaar voor.
Maar in januari van dat jaar sloeg het noodlot toe. Sézé werd plotseling ziek, vermoedelijk door een aangevallen immuunsysteem, en vertoonde verschillende onverklaarbare symptomen met een longontsteking als gevolg. Daar leek hij van te genezen, maar dit herhaalde zich binnen korte tijd meerdere keren. De gezondheid van Veerle’s lieve reu ging dusdanig achteruit dat zijn overlijden onvermijdelijk werd. Sézé zou langzaamaan stikken. Een pijnlijk einde dat Veerle hem wilde besparen, dus met een onbeschrijflijk groot verdriet, heeft zij hem uiteindelijk in mei 2025 laten inslapen.
Voor Veerle betekende dat een gat. Een heel groot, leeg en donker gat. De band die zij met Sézé had was er één uit duizenden. Ze konden lezen en schrijven met elkaar, waren perfect op elkaar ingespeeld. Zowel thuis als op training waren Veerle en Sézé vier handen (pootjes) op één buik. Er stond ze een fantastische toekomst te wachten, waarin ze beiden hun passie konden volgen in de sportwereld en zo hun droomleven konden leven. Veerle verloor met het overlijden van Sézé haar motivatie, voelde zich leeg en er was haast niets wat haar nog interesseren kon.
In gesprek met Sézé
Na het overlijden van Sézé nam Veerle voor het eerst contact met mij op, via het aanvraagformulier op mijn website, en zo’n twee maanden later ging ik met hem in gesprek. Ik wist toen nog niets van hun beider achtergrond, want Veerle’s aanvraag was droog en beknopt (zoals ik het meestal het fijnst vind): de vragen op een rij die zij wilde stellen en verder geen informatie of uitleg.
Het was een heerlijk consult voor mij. Sézé was helder en duidelijk in zijn communicatie en liet veel van zichzelf zien. Nu ik het teruglees, zie ik dat in mijn eerste omschrijving al direct de woorden werklust, loyaliteit, focus, intelligentie, doelgericht en passie naar voren komen. Ik vermoedde tijdens het gesprek dat hij schapenherder was, want hij liet mij zien te staan wachten op een opdracht, om vervolgens in volle concentratie doelen te behalen, door snelheid, flexibiliteit en het maken van scherpe bochten. Later begreep ik, dat het agility was, waarnaar hij verwees.
Een nieuwe taak, zónder lichaam
Aangezien Veerle het moeilijk te verkroppen vond om afscheid te moeten nemen van Sézé, terwijl zij precies aan het begin van een waarschijnlijk grote en succesvolle internationale carrière stonden, vroeg zij hem (zonder dat ik nog wist van deze achtergrondinformatie): Vind je dat je tijd hier compleet was bij mij; heb je het idee dat je missie hier voltooid was?
Het antwoord van Sézé was:
Jazeker. Ik heb geleerd wat ik moest leren. Dankzij jou, was ik klaar voor de volgende stap. Ik ben trots op jou, dat jij het ziet voor wat het was: mijn missie. En ik hoop dat je begrijpt, écht begrijpt, hoe belangrijk jouw rol is geweest daarin. Zonder jou, had ik dit niet gekund. Jij was mijn motivatie.
(…)
Mijn leven met jou, vriendin, was als een grote training. Om mij klaar te maken, voor wat ik nu mag gaan doen. En dat maakt mijn leven met jou, nog zoveel waardevoller dan het al was! Dat begrip doet mij beseffen, dat het zo bedoeld was. Jij was degene die mij dit mocht laten inzien. Bij jou mocht ik mijn werklust leren reguleren, bij jou mocht ik zekerheid opdoen.
Jij hebt mij als het ware klaargestoomd voor het ‘echte werk’. En daar ben ik je diep, diep dankbaar voor. Dankzij jou, mag ik nu honden ondersteunen, hulp en richting bieden. Het is mooi, liefdevol en dankbaar werk. En jij hebt dat mogelijk gemaakt.
Sézé doelde hier op het begin van het gesprek, waarin hij al het volgende deelde:
Ik had zoveel te doen, in mijn leven met jou. Het gaf mij het gevoel belangrijk te zijn, van dienst te kunnen zijn. Ik vond het moeilijk om dat los te laten, want ik dacht dat ik nog niet klaar was. Dat ik nog ‘werk te doen had’. Nu, begrijp ik het. Ik héb ook nog werk te doen. Alleen kan ik dat beter, zoals ik nu ben. Mijn focus, mijn zicht; ze zijn sterker dan ooit! Wie had dat kunnen denken? En daarmee kan ik doen wat mij past; helpen.
(…)
Ik heb een groot inlevingsvermogen, ik voel mensen en dieren haarscherp aan. En met name andere honden. Dat maakt, dat ik mij nu mag ontfermen over andere honden. Die zich niet begrepen voelen, die als het ware een steuntje in de rug nodig hebben.
Ik ben hier nog niet actief mee bezig, maar ik weet dat dit is, wat ik ga doen. Eerst mag ik… ‘tot rust komen’ (Sézé verwoordt dit iets anders, maar dat komt niet door. Het komt neer op ‘tot rust komen, wennen, settelen’).
De intensieve training die Sézé met zoveel plezier onder leiding van Veerle heeft mogen ondergaan, was niet voor agility-wedstrijden op wereldniveau. Deze training heeft Sézé klaargestoomd voor zijn werk ‘in het hiernamaals’ – namelijk het bijstaan van nog levende honden, die een steuntje in de rug nodig hebben! Een antwoord dat ik persoonlijk prachtig vond, maar die tegelijkertijd wanhoop bij Veerle aanwakkerde.
Hoop op reïncarnatie
Zij hoopte namelijk met elke vezel in haar lichaam, dat Sézé zou reïncarneren, om zo alsnog in fysieke vorm samen te kunnen zijn. In alle eerlijkheid reageerde hij dan ook als volgt op de vraag van Veerle of hij voornemens was om terug te komen, om hun gezamenlijke doelen af te werken:
Onze doelen zijn afgewerkt, vriendin. De doelen die jij voor ogen hebt, zijn ondergeschikt. Onze werkelijke doelen samen, zijn afgewerkt. En hoe! We hebben het goed gedaan, samen. En ik ben blij dat ik je dit nu op deze manier kan vertellen.
Want nu weet je waarom we zo hard gewerkt hebben. Nu weet je waarom ik al over mocht. En nu weet je ook wat mij te doen staat. En ik hoop dat je net zo fier op mij bent, zoals je was tijdens ons leven samen.
Ik weet waarop ik mij de komende tijd mag focussen. En dat wil ik met alle liefde die ik in mij heb, aangaan. Ik ben daarom niet voornemens, om terug te komen in fysieke vorm. Omdat ik juist zonder lichaam, mijn huidige missie kan vormgeven.
Ondanks het heldere antwoord van Sézé, kon Veerle zich er nog niet helemaal bij neerleggen. Het voelde voor haar nog niet af, nog niet compleet. En daar bleek zij gelijk in te hebben… zo bleek maanden later.
Cursus dierencommunicatie
Na het consult hebben Veerle en ik meermaals contact gehad. Over haar inzichten en gevoelens en hoe die in relatie stonden tot de boodschappen van Sézé. In Veerle opende zich een deurtje: het consult met Sézé had haar kennis laten maken met een voor haar nog totaal onbekende wereld en haar open karakter, leergierigheid en nieuwsgierigheid (zo baasje, zo hond?) maakte dat ze hier meer van wilde weten. Zodoende, besloot zij mee te doen aan de Cursus Intuïtief Communiceren met Dieren in september 2025. Ik bewonderde haar toen al voor haar heerlijke combinatie van nuchterheid en open mindset.
Tijdens de cursus werd al snel bevestigd wat ik in ons mailcontact al dacht te voelen: deze nuchtere dame is énorm intuïtief en heeft een talent voor het ontvangen van intuïtieve boodschappen. De huiswerkopdrachten (het maken van contact met de dieren van medecursisten) waren spot-on, helder, gedetailleerd en loepzuiver. En Veerle? Veerle bleef bescheiden, zag (en ziet volgens mij nog steeds) niet in, dat zij van nature uitzonderlijk getalenteerd is in deze manier van communiceren.
Een leven na Sézé
Tijdens de cursus probeerde Veerle al meermaals contact te maken met Sézé, ook al kan het maken van contact met je eigen dieren – zeker als er een berg verdriet bij komt kijken – wat lastiger zijn in het beginstadium, wegens de emotionele betrokkenheid. Toch kwamen er bij Veerle al bijzondere signalen en boodschappen door. Tijdens die contacten én tijdens haar dromen.
Mooi was dat haar duidelijk leek te worden dat Sézé inmiddels aan het ‘werk’ begonnen was, waar hij in het consult over vertelde: het ondersteunen van honden die een duwtje in de rug nodig hebben. En wel bij haar eigen hond Senshi!
Deze sheltie en tevens dochter van Sézé, gaf Veerle de nodige levenslust om door te gaan na het overlijden van Sézé, mede dankzij de overeenkomsten die Senshi met haar vader heeft. Met Senshi is Veerle blijven trainen en alhoewel ze de zekerheid van Sézé volledig in haar miste, toonde ze wel vergelijkbaar veel enthousiasme, leergierigheid en fanatisme.
Drie maanden na het consult schreef Veerle mij: “Senshi is de laatste maanden echt in de goede richting aan het groeien. Het lijkt echt wel alsof Sézé haar bijstaat zoals in jouw gesprek met hem bovengekomen is.” Ook bij de hond van haar man was een vergelijkbare vooruitgang te zien. Sézé lijkt op volle toeren te draaien! En toch kon Veerle het gevoel dat het niet klaar of afgerond was met Sézé nog steeds niet van zich afschudden…
Een nieuwe pup
Mede door de signalen die zij ontving, zowel in haar dromen als tijdens het maken van contact met Sézé, begon eind 2025 de gedachten aan een pup bij Veerle te spelen. Sézé had haar letterlijk een nieuwe pup laten zien in haar droom. Een pup die op hem leek, maar niet identiek was. En Veerle miste nog steeds de stevige jongen om mee te werken, die ze in Sézé zo perfect had gevonden.
Dus waarom niet een pup van Senshi, zijn eigen dochter? Dat idee bracht Veerle wat rust. Gezien de leeftijd van Senshi zou ze de tijd kunnen nemen, ze zou hier nog even over kunnen nadenken voordat ze een beslissing nam en ook het verlies van Sézé eerst een plek kunnen geven. Ja, dat leek de meest logische keuze – want de pup zou op hem kunnen lijken zoals getoond in haar dromen, het is tenslotte dezelfde bloedlijn.
Maar niet alles wat logisch lijkt, is ook het beste. En de signalen van Sézé veranderden op dat moment. Veerle werd een andere kant op geduwd en behoorlijk snel ook… Want vlak nadat zij zich op een lijst had gezet voor een pup bij de fokker waar Sézé vandaan kwam – als back-up, mocht het uiteindelijk niet met Senshi lukken – kreeg zij al bericht dat in januari 2026 een nest geboren zou worden en dat zij de eerste keuze voor de reuen zou hebben. Precies zoals zij destijds met Sézé had!
Het verwarde Veerle. Dit was haar back-up plan, waarom diende zich dat nu al aan? Ze mediteerde erop, ze nam contact op met Sézé. Ze kreeg beelden te zien via hem van hoe het nest zou zijn: hoeveel reuen, teefjes, de kleuren. Maar ze zag ook steeds Sézé, bleef het gevoel houden dat Sézé terug zou komen, tóch zou reïncarneren, ook al had hij in het consult met mij aangegeven dat niet te doen.
Toen de pups eenmaal geboren waren, hakte Veerle de knop door. Het nestje zag er exact uit zoals Sézé haar vooraf had doorgegeven en er zat een reu bij die grote gelijkenissen toonden met Sézé als pup. Veerle besloot ervoor te gaan! En de pup kreeg de mooie naam Sézou.
Welkom Sézou!
Ondanks dat het voor haar wat verwarrend bleef – ze bleef heen en weer zweven tussen de hoop Sézé in Sézou terug te vinden en het feit dat hij zelf had aangegeven niet terug te komen – brak er een hoopvolle tijd aan. Het uitzicht op een nieuwe pup, nieuw leven, een nieuwe fase! Er kwam weer ruimte voor geluk, blijdschap, hoop en een positief toekomstbeeld.
Veerle maakte contact met Sézé, vroeg hem Sézou op de hoogte te brengen van zijn aanstaande nieuwe thuis. Zodat hij voorbereid zou zijn en het allemaal niet een overweldigende verrassing zou zijn. Ook zelf nam zij contact op met Sézou en liet hem van alles zien over haarzelf en hun thuissituatie. Met succes! Met het ophalen van Sézou kwam hij spontaan op Veerle afgerend. Vol enthousiasme gaf hij haar kusjes en knuffels. Eenmaal thuis – na een lange autorit – waren Veerle en haar man ook stomverbaasd; Sézou liep binnen uur door het huis ínclusief alle grote honden, alsof hij altijd al mee had gedraaid in de roedel. En zo bleef het: dezelfde dag speelde hij, deed hij netjes zijn behoefte en met een t-shirt van Veerle in zijn bench viel hij als een blok in slaap.
De weken erna verliepen hetzelfde. Sézou voelde zich zichtbaar thuis en al snel ontstond er een hechte band tussen hem en… Senshi (de dochter van Sézé). Ook koos Sézou de toch wat vreemde slaapplek van Sézé uit (op de rugleuning van de bank) en van alle speeltjes die hij tot zijn beschikking had, koos hij als eerste hetzelfde speeltje zoals Sézé dat jaren eerder gedaan had. Er deden zich nog tal aan gebeurtenissen voor, die Veerle sterk aan Sézé liet denken.
Sézé geïncarneerd als Sézou?
Veerle is inmiddels rustig aan begonnen met de training van Sézou, en het valt haar op hoe snel hij alles oppakt. Zelfs bij oefeningen die hij voor het eerst doet, lijkt hij het al tijden zo gedaan te hebben. Sézou is dusdanig snel van begrip, dat Veerle voor het eerst stappen in de voor haar zo bekende training moet overslaan. Zo heeft zij het nog nooit meegemaakt, en zij heeft inmiddels behoorlijk wat jaren ervaring met uiteenlopende honden! Een uitzonderlijke pup, dat mag duidelijk zijn.
Opvallend is ook dat Sézou zich overal thuis voelt. Op alle nieuwe plekken waar hij komt, alle mensen en dieren die hij ontmoet; het lijkt meer op een hereniging dan een nieuwe ervaring. Op één wedstrijdlocatie na, waar Veerle Sézou naartoe heeft meegenomen; een locatie waar hij voor het eerst toch even de kat uit de boom moest kijken. En tevens een locatie, zo bedacht Veerle zich later, waar Sézé tijdens zijn leven nooit geweest is…
In zoveel signalen lijkt het er dan ook op alsof Sézou verder gaat, waar Sézé gebleven was. Tijd voor een gesprek met deze leuke, leergierige, ondeugende en lieve pup!
In gesprek met Sézou
Eind april 2026 mocht ik het contact aangaan met Sézou. Veerle had een aantal vragen, maar gaf mij ook de vrije hand. Belangrijk voor haar was om Sézou te vragen naar zijn connectie met Sézé. Want alles wees er inmiddels op, dat haar grote vriend tóch in de vorm van deze prachtige pup was teruggekomen.
Het was een pareltje van een gesprek. Sézou was fantastisch om contact mee te hebben, zijn hoge frequentie zorgde meteen voor een grote lach op mijn gezicht en een heerlijke energie om mij heen. Maar na goed en grondig ingevoeld te hebben en wat ‘beleefdheden’ te hebben uitgewisseld kwam dan meteen de Grote Vraag namens Veerle aan bod: Is er een link tussen jou en Sézé?
Het antwoord voelde aan alle kanten zo kloppend, passend en logisch, maar kwam toch als een verrassing:
Sézé is mijn gids. Als een vader, in de zielenwereld. Wij zijn al een zeer lange tijd met elkaar verbonden en hebben elkaar in vele gedaantes op aarde ondersteund. Sézé is heel groots, nu. Zijn energie vibreert op zo een hoog niveau, dat hij zich niet meer kan conformeren aan een fysiek lichaam. Dat zou te zwaar voelen voor hem, het zou hem te veel dempen. Daarom heeft hij zijn lichaam ook los moeten laten; hij werd te groots qua energie, voor zijn fysieke lichaam. Dankzij de liefde en de lessen van en de ervaringen met onder andere Veerle.
Voor hem was het fijn, om zijn lichaam los te laten. Maar het voelde nog niet… af, nog niet klaar. De zéér sterke energie van Veerle, heeft duidelijk gemaakt dat zij hem in bepaalde mate nog nodig had. Niet omdat zij niet sterk genoeg is zonder hem of omdat ze niet verder zou kunnen zonder zijn ondersteuning, maar omdat Veerle’s ziel zelf net zo groots is. Zij is gemaakt om in korte tijd enorm te groeien. Zoals Sézé dat heeft gedaan. Haar leven nu, heeft alle mogelijkheden om haar als het ware een ‘level hoger’ te brengen. Op te stijgen!
Maar daarbij, heeft zij wel de juiste bedding nodig. Een even zo sterke ziel, om haar te laten voelen dat het klopt, dat zij zo is. Zij stijgt namelijk boven velen uit, gevoelsmatig. Ze kan zich niet aan velen spiegelen. En dat maakt het voor een ziel in een lichaam moeilijk, om verder te groeien en ‘stijgen’.
Daarom, voelde het voor Veerle – en nog steeds – onbegrijpelijk, en ‘onaf’, dat Sézé is overgegaan. Daarom voelt Veerle, dat zij nog niet klaar waren. Sézé was wel klaar, maar Veerle nog niet. En zonder zijn energie, viel haar eigen bedding weg om vanuit daar verder op te stijgen.
Daarom ben ik er. Sézé en ik hebben besloten, dat ik deze rol mag gaan innemen. Ik kan en wil wél nog een leven leven op aarde. En waar het voor Sézé te zwaar zou zijn zich weer aan een lichaam te binden, voel ik daar geen moeite mee. Ik wilde een leven leven om te groeien, om mijzelf weer volledig te kunnen ervaren. En Sézé wilde iemand krachtig genoeg om Veerle de kans te geven alles uit haar leven te halen.
En zo zijn we tot deze afspraak gekomen. En nu is Sézé als mijn gids. Net zoals hij dat bij Veerle is, overigens en ook bij meerderen. Alleen bij Veerle is het iets onbewuster. Ik sta als het ware in direct contact met hem. Alsof hij ook vanuit mijn ogen meekijkt en zelfs meestuurt!
Maar ik BEN Sézé niet. Ik ben volledig autonoom. Ik ben mijn eigen, authentieke zelf.
Een sterk verbonden drie-eenheid
Sézé is dus niet gereïncarneerd, maar begeleidt Sézou op een zeer intense manier, om via hem de nodige ‘bedding’ te bieden aan Veerle. Een prachtige samenwerking vanuit de zielenwereld, zich uitend op fysiek niveau als een vreugdevolle, levenslustige en lieve pup. Wow!
En daarmee vallen voor Veerle een hoop puzzelstukjes op zijn plek. Sézé geeft ontzettend veel informatie aan Sézou mee, over de mensen en dieren die hij ontmoet, de locaties waar hij komt. Over Veerle, natuurlijk, maar ook over de training die Sézou krijgt. Soms tot grote ergernis van Sézou zelf! Ik kon dan ook geen lach onderdrukken toen hij mij vertelde:
Sézé is nogal een bemoeial! Elke keer als ik ergens ben waar hij ook geweest is, dan moet hij mij dat vertellen. Dan wil hij via mij ruiken, via mij kijken, even teruggaan als het ware. Dan vertelt hij mij al informatie over die plek. En soms denk ik: “Laat mij zelf ontdekken!”
En ja – hetzelfde geldt voor honden en mensen. Soms komt Sézé dan ook met informatie, maar meestal voel ik het zelf aan. Want veruit de meeste honden en mensen in mijn leven, maken deel uit van onze ‘inner circle’. Dus niet alleen Sézé kent ze, ik ken ze ook al! En dat komt denk ik deels ook wel, doordat ik nu zo hecht ben met Sézé.
De activiteiten… daar verschillen Sézé en ik nogal in mening over. Ik vind het heel leuk om zelf te leren en te ontdekken. En ik denk dat ik ook heel goed ben, in fysieke activiteiten. Ik geniet enorm als ik iets mag leren en uitvoeren. Maar Sézé bemoeit zich daar vaak ook mee. Hij is enorm fanatiek en weet het altijd beter. Dan laat hij mij niet leren, zoals hij zelf heeft kunnen leren – door het zelf uit te vinden. Nee, dan vertelt hij mij al hoe het zit. Dat vind ik jammer! Dan zou ik hem wel eens buiten willen sluiten. Want ik wil het graag zélf doen!
Hoe bijzonder is dat! Zo’n bijzondere samenwerking heb ik in al deze jaren dierentolken nog niet meegemaakt. Ik vroeg Sézou dan ook of dit vaker voorkomt (een dier dat één op één begeleid wordt door een al overleden dier, ter ondersteuning van ‘hun gezamenlijke mens’) waarop hij antwoordde:
Sézé zegt van wel. Het is niet ongebruikelijk, maar het is ook niet… standaard (hij gebruikt een woord dat niet doorkomt, maar het komt neer op standaard, veelvoorkomend).
“Een geschenk uit de hemel”
Dat heb ik als titel gekozen voor het verslag van mijn gesprek met Sézou. Want ik denk dat hij in vele vormen een geschenk uit de hemel is. Van Sézé, voor Veerle.
Zij weet nu waar alle overeenkomsten, alle ‘toevalligheden’, het uitzonderlijk snelle leren en alle andere verwijzingen naar Sézé, vandaan komen. Een verklaring die ook Veerle niet voor ogen had, maar die nu eindelijk rust en duidelijkheid brengt.
En hoewel zij hoopte dat Sézé gereïncarneerd zou zijn, ziet ze ook het mooie hiervan in. Sézé is nog sterk met haar verbonden; direct en via Sézou. En bovendien, schreef zij zo mooi, heeft zij nu het gevoel twee kinderen van Sézé bij zich te hebben; zijn biologische dochter Senshi, maar nu ook zijn ‘zielszoon’ Sézou.
Dankwoord
Ik wil Veerle bedanken dat ik op deze manier betrokken mag zijn bij haar bijzondere en intieme verhaal. Dat zij altijd de moeite heeft genomen mij op de hoogte te houden van de mooie, zware, ontroerende, eerlijke en emotionele ontwikkelingen rondom haar rouw om Sézé en haar warme welkom aan Sézou.
Het is een mooie zoektocht geweest en het voelt fijn om nu antwoorden te hebben. Ook dank aan haar, Sézé en Sézou dat ik dit verhaal mocht delen. Het geeft zo mooi weer dat er zich zoveel meer afspeelt in het ongeziene, dan wij ons doorgaans realiseren op fysiek niveau.
En iets zegt mij dat het verhaal nog lang niet ten einde is. En daarom blijf ik met plezier uitkijken naar de laatste updates van Veerle en haar roedel…